De Kift & Rats on Rafts in gesprek: deel 2

Rats on Rafts en De Kift hebben in de dertigjarige geschiedenis van EKKO al vaak bij ons op het podium gestaan, maar deze week staan ze er voor het eerst samen. De aanleiding? Nou, omdat de bands samen een plaat hebben gemaakt (dat afgelopen vrijdag uitkwam). Hoe dat ongeveer klinkt? Rotterdamse post-punk in combinatie met theatrale fanfare punk. Wat je je daarbij moet voorstellen? Dat hoor je op het album, of 22 oktober in EKKO. In aanloop naar die show, hebben we Rats on Rafts eerder gevraagd om De Kift te interviewen (lees het interview hier). Nu is het aan De Kift om Rats on Rafts een paar vragen te stellen.

De eerste vraag:

Hoe kwamen jullie op het idee om een band te beginnen? Wat waren jullie gedachtes en verwachtingen daarbij?

Het eerste antwoord:

Een gedeelte kwam voort uit verveling en iets willen kunnen doen wat we zelf gekozen hadden. Een ander deel was ook dat we van bepaalde muziek hielden die we niet met anderen konden delen.

De tweede vraag:

Hoe bevalt vervolgens het leven in een band? Klopten de gedachtes, komen de verwachtingen uit?

Het tweede antwoord:

Het is inderdaad gelukt om een onafhankelijk en zelfstandige vorm te creëren waarin wij ons konden uiten zonder enige verantwoording naar anderen af te hoeven leggen. Ik denk dat het eigenlijk ver boven onze verwachting is uitgekomen. Ik had 11 jaar geleden niet kunnen bedenken dat ik hier nu nog mee bezig zou zijn.

De derde vraag:

Wat zijn jullie muzikale en tekstuele inspiratiebronnen? Horen we die terug in jullie muziek? Zijn er belangrijke elementen/uitgangspunten bij het maken van jullie muziek?

Het derde antwoord:

Momenteel luisteren we veel naar dingen als Van Dyke Parks en Moondog. Geen idee of dat ooit te horen zal zijn. Maar wat ons inspireert verschilt heel erg van hoe we klinken. Ik denk dat het belangrijk is dat een invloed naar je toe kruipt in plaats van andersom.

Ik vind het vaak fijn om vanuit een goed ritme te beginnen. Daar ligt de basis vaak bij onze muziek. We verzinnen allemaal veel deuntjes op de bas.

De vierde vraag:

Hoe is het voor jullie om op een podium te staan? Is dat zenuwslopend of juist helemaal niet? Hechten jullie waarde aan wat jullie uitstralen of is het vooral de muziek die van belang is?

Het vierde antwoord:

We houden allemaal heel veel van live spelen. Je denkt dat als je dat vaker doet het minder stressvol wordt, maar er blijft altijd wel iets van spanning. Zeker als er veel vrienden of familie bij zijn, of als je een tijd niet hebt gespeeld. Maar zoals Ger ‘Sax’ van Voorden ooit tegen me zei vlak voordat we in een vol WORM gingen spelen, ‘Als je niets van spanning voelt voor zo’n optreden, kan je toch net zo goed naar de bibliotheek gaan en op je gemak een boekje lezen’.

We willen de muziek graag voor zich laten spreken. Ik geloof erin dat als je daar al je aandacht aan besteedt, mensen het op een gegeven moment wel gaan begrijpen. Daar hoeft geen imago of extra woorden aan te pas te komen.

De vijfde vraag:

Waar komt jullie voorliefde voor ‘analoog’ vandaan?

Het vijfde antwoord:

Ik kan me heel goed herinneren dat ik bepaalde muziek had verzameld op CD. Toen ik vervolgens mijn eerste platenspeler kocht op 14-jarige leeftijd viel me direct op dat het geluid heel anders was. Vervorming op gitaren leek veel warmer, heftiger; het gaf zelfs de indruk dat het bewoog en elke keer anders was. Bij galmen merkte ik hetzelfde: waar die op CD vaak blikkerig overkwamen, kon ik horen dat ze tot leven kwamen. Maar gek genoeg gebeurde dit ook bij stiltes en muziek die breekbaar klonk. De eerste platen die dat los maakten waren:

Sex Pistols – Sex Pistols

The Cure – Boys Don’t Cry

Mudhoney – Superfuzz Bigmuff

Jesus and Mary Chain – Psychocandy

Hierdoor wilde ik weten waarom mijn platen zo anders klonken op LP. Langzamerhand kwam ik erachter dat het met iets technisch te maken had. Heel simpel kwam het erop neer dat als je alles van bron tot persing analoog hield, je inderdaad een levendiger geluid kreeg, omdat het geheel dan analoog blijft. Dat heeft een heel ander karakter dan digitaal.

De zesde vraag:

Wat is jullie favoriete nummer op onze gezamenlijke plaat en waarom?

Het zesde antwoord:

Sleep Little Links 2,3,4. Omdat in dat nummer voor mij alle verschillende elementen van De Kift en Rats on Rafts hier samenkomen en daardoor beide nummers en bands elkaar enorm versterken.

De zevende en laatste vraag:

Waar komt jullie naam vandaan en hoe spreek je ‘Rafts’ nou eigenlijk uit? Is dat dan Iers, Engels of Amerikaans?

Het zevende en laatste antwoord:

Haha, Raafs (t is silent). En dat is Iers!

Op 22 oktober staan De Kift & Rats On Rafts in EKKO, klik hier voor tickets en meer info.