The Wedding Present: kampioenen zonder medaille

Twee keer eerder stond The Wedding Present in EKKO. De eerste keer dat ze in Nederland speelden was in mei 1987, toen EKKO pas een dik jaar bestond. De tweede keer was oktober 2010, net voor ons 25-jarig jubileum. Aanstaande vrijdag komen ze terug, met een nieuw album net uit. Vraag een willekeurige kenner naar The Wedding Present en het antwoord luidt meestal ‘ongelooflijk, dat die band nooit écht is doorgebroken’. Gek inderdaad, want het is niet moeilijk om de Nederlandse fans te vinden. Taco, Ferry, Lisa, Pim, Henk Jan en Gijsbert aan het woord, over hun band met The Wedding Present.

Taco Nieuwenhuis

The Wedding Present is voor mij de ideale brug tussen de perfect 70s punksongs van de The Stranglers, The Adverts of The Undertones aan de ene kant en de rafelige 90s liedjes van Teenage Fanclub, The Lemonheads of Pavement aan de andere. Muziek waarbij het liedje voorop staat en je je nooit mag vervelen, dus ’t moet een beetje opschieten allemaal. Verwacht geen retro-set waarbij iedereen wacht op die ene grote hit van 4 decennia geleden, maar gewoon een goeie show met catchy, oude en nieuwe, perfect popsongs. Joepie!

Ferry Roseboom

Hoe ik aanhanger van Leeds United werd.

Je geheugen, hoe dat werkt…Dat het op zondagavond was, dat wist ik nog. Heel vaag, dat wel. En dat ik er later m’n helemaal afgedragen ‘Once More’-shirtje kocht (ik had ‘m verdomme aan de muur moeten hangen, in één lijst met die rode Ride-met-lange-mouwen en dat witte Cool as F**k van de Inspirals). Iedereen was er die avond, geloof ik, althans de vaste kliek van 40, 45 sad indie tossers uit onze Randstad.

Maar verder? Of de Weddoes toen ook al toegiften weigerden? Geen idee. En was ‘George Best’ toen al uit eigenlijk? Ook kwijt.

Des te memorabeler was de nachttrein terug. Want daarin zat ook Peter Solowka, toen gitarist, op weg naar Hoek van Holland om met heel veel kunst & vliegwerk de volgende dag naar z’n club Leeds United te kunnen. Prachtige club, Leeds. Mooie witte shirts, Eiland Road. Veel volk, in voor- en tegenspoed. Een club om van te houden. En zo volg ik sinds Mei ’87 Leeds United. Anno 2016-2017, een middenmoter in de Championship. Tis net The Wedding Present eigenlijk, een klassieke club om te koesteren. Waar je naartoe moet als ze spelen. Aanstaande vrijdag 14 oktober dus, in EKKO, die andere club om te koesteren.

image

Pim van Leeuwen

The Wedding Present. Once More? Uiteraard. Altijd hetzelfde, altijd geweldig. De band die geen toegiften doet omdat wat gespeeld moet worden in de reguliere tijd gespeeld wordt.  Na 30 jaar nog even fris, dus ONCE MORE!

Henk Jan Grift

Het eerste vrolijke gitaarriedeltje in Once More, het fluitje in Everyone Thinks he Looks Daft, de outtro in My Favourite Dress (op lp!), kant 2 van Bizarro… The Wedding Present heeft iets onweerstaanbaars en is onterecht nooit beroemd geworden. Gelukkig weet EKKO wel beter, want deze band is echt legendarisch en komt via welke song dan ook, vaak in mijn hoofd voorbij. Want dat is wat de band doet, en gaat het daar tenslotte niet om in het leven? Vergeet de podiumpresentatie, de lichtshow, en een toegift, het is de muziek die staat. Prachtig mooie liedjes (kom daar tegenwoordig maar eens aan), afgewisseld met zwaardere, maar o zo spannende scheidingsperikelenkost van zanger David Gedge die heel mooi weerklinken in gitaristische vergezichten. Kortom, komt allen voordat je weer een aantal jaren moet wachten.

En oh ja, de bassist met pet en Leeds United-shirt is ingewisseld voor een dame en is dat niet meestal een garantie voor succes? (Suzy Quatro, Kim Deal/Gordon, Michael Steele, Tina Weymouth, D’Arcy).

Lisa Terry

De eerste keer dat ik The Wedding Present live zag was op 18 september 2013 in De Helling. Ik danste op de allerbeste liedjes ooit! Het is heel erg moeilijk om muziek zoals deze nog te vinden tegenwoordig. Gedge is briljant!

Gijsbert Kamer

Eigenlijk waren ze na het uiteenvallen van The Smiths in 1987 de beste band van Groot-Britannië. The Wedding Present maakte niet alleen heerlijk sprankelende gitaarpop, de teksten waren ook nog eens geestig en melancholiek op een manier die we kenden van Morrissey. George Best was en prachtdebuut, maar het duurde even voordat bij mij het kwartje viel. Ik miste de Smiths teveel denk ik. En ik miste daardoor ook het eerste concert van The Wedding Present in Nederland, in hetzelfde EKKO nota bene waar ze nu voor de derde keer staan. Ik werd namelijk pas echt fan in 1989, toen het tweede album Bizarro verscheen. Dit en het daaropvolgende Seamonsters (1991) is nog altijd een van mijn lievelingsplaten. Brassneck, Kennedy en Take Me. Dat laatste nummer dreinde lekker tien minuten door, met zanger/gitarist David Gedge onnavolgbaar raggend op zijn gitaar. Zo bedoelde Lou Reed het ooit in de Velvet Underground.

David Gedge ging onverstoorbaar door. Geestig was in 1991 hun singles-project: iedere maand een 7 inch single uitbrengen, die stuk voor stuk de Britse Top 40 haalden, daarmee het record van Elvis Presley evenarend. Ik ben David Gedge altijd blijven volgen, en hij stelde nooit teleur, hooguit verschoven mijn interesses. Maar toen hij met zijn Wedding Present in 2010 weer terugkwam naar EKKO, om Bizarro integraal te spelen was ik weer ondersteboven.

En nu is er een nieuwe plaat Going, Going… Die is goed. Maar ook als die niet goed was ging ik toch weer naar EKKO. Al is het maar om even nog een van die klassiekers mee te pikken. Dalliance, My Favourite Dress of toch maar weer Kennedy. ‘Lost your love of life, to much applepie’.

Nee, niet wachten op een toegift. Daar doet de Wedding Present niet aan. Nooit. En altijd kondigt Gedge het weer aan. ‘In case you haven’t seen us before, we never do scores.’

Hoeft niet, David. Het is zonder altijd al mooi genoeg. Vrijdag vast ook weer.

Op vrijdag 14 oktober staat The Wedding Present voor de derde keer in EKKO, klik hier voor tickets en meer info.