Een interview met Wisse Ankersmit

Wie onlangs het EKKO café een bezoekje bracht, heeft ze al zien hangen: de enorme collages van Wisse Ankersmit. De onrealistische werkelijkheid die hij creëert spreekt tot onze verbeelding en we willen er alles over weten. We dronken een theetje en Wisse vertelde over zijn werk, ambities en zijn vrijdagavonden.

Kun je wat over jezelf vertellen?

Ik ben Wisse Ankersmit, 22, geboren in Utrecht. Ik ben vaak verhuisd, maar nu woon ik weer in Utrecht voor mijn studie grafisch ontwerp. En ik skate. Inline skaten. Dat zijn wel een beetje mijn kenmerken.

Hoe ben je ooit begonnen?

Ik kreeg ooit een dummy van mijn vriendin, waar ik in tekende. Daar kwamen steeds vaker afbeeldingen uit tijdschriften bij. Dat beviel wel, en dat kon ik ook beter dan tekenen. Uiteindelijk heb ik het tekenen maar helemaal losgelaten en ben ik met collages verder gegaan.

Ik kijk nu wel anders naar de beelden die ik maak dan toen. Nu gebruik ik alleen fotografie met een bepaald soort sfeer, vaak uit tijdschriften uit de jaren ’60 tot en met ’90. Maar toen ik net begon gebruikte ik ook digitale foto’s en patronen enzo. Langzamerhand is het hierheen gegaan en ben ik er tevreden mee.

Wil je een verhaal vertellen met je beelden?

Nee, niet altijd. Meestal doe ik maar gewoon wat. Ik merk dat ik gaandeweg associaties begin te krijgen. Wat ik uiteindelijk vertel doe ik niet met voorbedachte rade. Dat werkt fijner. Als ik alles van te voren bedenk voelt het geforceerd en daar houd ik niet van.

Schermafbeelding 2016-02-21 om 11.12.35

Maar het lijkt best politiek geëngageerd?

Soms wel. Niet altijd.

Ik had wel een politiek getint werk in deze serie, maar ik heb besloten die eruit te laten. Dat was een afbeelding van een soldaat die gebukt langs een muurtje rende. Aan de andere kant van het muurtje had ik een foto van Amerikaanse caravans. Een vlag in die afbeelding heb ik zo gesneden dat ‘ie over het muurtje heen wapperde. Dat was dan een beetje met het idee dat Amerika vaak een oorlog forceert om er geld uit te halen. Heel politiek. Die paste daarom ook niet zo goed bij de andere drie.

Wat vind je van EKKO?

Nou, eh.. Mijn werk hangt hier twee maanden en ik ben hier zelf vaak genoeg geweest in een staat dat ik niet helemaal meer wist wat ik aan het doen was. Dus ik ben wel bang dat er iets mee gaat gebeuren. Maar aan de andere kant: als er iets mee gebeurt dan is dat jammer. Misschien kan ik er wel om lachen.

Maar ik vind EKKO wel een toffe plek. Ik kom hier vaak omdat mijn klasgenoot Daan hier werkt. Ik was hier laatst nog met dat HKU feest. Ik kom hier niet echt voor de muziek, maar is een leuke combinatie tussen het café en de zaal.

Is het een goede ruimte om je werk te exposeren?

Ik vind het niet goed en niet slecht. Als ik het echt slecht had gevonden had ik er ook niks opgehangen. Het heeft ook wel weer wat, als je bekijkt dat het geen witte zaal is waar niks staat, behalve het werk dat er hangt. Ik vind het ook wel leuk om mijn werk in zo’n café te zien, op groot formaat.

Ik heb ooit geëxposeerd in een kerk in Deventer. Daar hingen wel wat meer politiek getinte werken. Er liep dan ook een gelovig iemand ontzettend te haten. Dat krijg je dan. Ik weet niet of jij gelovig bent? Ik heb het idee dat mensen die streng gelovig zijn een beetje moeite hebben met accepteren dat dingen niet altijd gaan zoals zij vinden dat het moet gaan.

Kun je wat meer vertellen over wat we hier zien hangen?

Ja, dan ga ik je letterlijk vertellen wat er te zien is. Ik heb niet echt een verhaal, ik heb bewust geen serie met hetzelfde onderwerp gemaakt. Alleen grootte speelt best wel een rol. Die jochies die naar die cactus kijken bijvoorbeeld. Die cactus is zo facking groot dat alles uit zijn verband wordt getrokken. Dat komt wel terug in alle vier. Het is een beetje een hulpmiddel om het iets abstracter te maken.

Waar zie je jezelf over tien jaar?

Eigenlijk denk ik daar nooit over na. Eigenlijk wil ik gewoon doorgaan met wat ik nu doe, werken vanuit mijn eigen fascinatie. Het zou natuurlijk ideaal zijn als mensen naar me toe komen voor het werk dat ik maak. Zoals nu. Gewoon plezier blijven hebben, misschien ga ik er ooit iets mee verdienen.

Schermafbeelding 2016-02-21 om 11.17.25

Wil je dit soort werk blijven maken?

Ja ik denk het wel, maar ik kan me ook voorstellen dat er een tijd komt dat ik erop uitgekeken ben. Ik zit wel te denken om fotografie van mezelf te gaan bewaren. Foto’s die collage materiaal zouden kunnen worden. Het lijkt me best gaaf om dan dit werk met mijn eigen fotografie te kunnen maken. Ik heb sinds een jaar zelf een analoge camera, waar ik dit soort kleuren ook krijg.

Als je een band mocht noemen die correspondeert met jouw werk, wie zou dat dan zijn? 

Wauw daar heb ik echt nog nooit over nagedacht.

Ik weet ook niet of ik echt inspiratie haal uit muziek, niet in de zin dat wanneer ik bepaalde teksten hoor ik daar meteen ideeën van krijg. Ik luister wel altijd muziek en ik krijg dan ook wel zin om dingen te maken. Ik zou ik ook niet kunnen zeggen met wie ik mijn werk zou associeren. Ik zou het wel heel vet vinden om een keer met een band samen te werken.

Hoe zie je dat voor je, visuals doen ofzo?

Ja, zoiets. Of gewoon een album cover. Dat lijkt me best sick om te doen. Dus als jij in een vette band zit en je leest dit: Bel me!

Wil je nog iets kwijt aan het EKKO publiek?

Ja, laat het alsjeblieft hangen! Ook als je heel erg dronken bent. En een bedankje aan Daan Diks, die met dit idee kwam.

De collages door Wisse zijn nog t/m 31 maart te bewonderen in het café van EKKO. Meer werk door Wisse Ankersmit vind je op zijn website.

Geschreven door Anne Punt
Beeld door Wisse Ankersmit