Publieksrecensie: De Grote Tante Joke Karaoke Show

De artiesten doen hun best, maar hoe presteren de bezoekers? In deze rubriek recenseert Suzanne het publiek.

De Tante Joke Karaoke Band zal de eerste zijn om toe te geven dat een publiek teleur kan stellen. Mensen worden dronken, gaan verhaal halen als ‘hun’ nummer uitblijft, en “laatst in Zaltbommel stonden mensen hun rochels op te halen om over de inschrijftafels in het gezicht van onze maten te spugen.” Ik ben dus gewaarschuwd. Vanavond recenseer ik een publiek vol potentiële podiumtijgers; iedereen is dressed to impress en klaar om met levensverachting de microfoon te bestormen.

De bezoekers van de De Grote Tante Joke Karaoke Show zijn overwegend jong, hip en een tikje fanatiek. De band bestaat uit muzikanten Daan, Jasper, Joeri en Bryan. Het concept: zij zorgen voor een gerepeteerde line-up van moderne en oude classics en jij als bezoeker tekent ervoor om één van die nummers te zingen. Samen met het publiek als wisselende frontman vult de band zo de avond met livemuziek.

Jasper legt uit: “Niet iedereen komt vanavond aan de beurt om te zingen. Maar iedereen kan vanavond wel méézingen. Er zijn twee soorten mensen in het publiek: mensen die goed kunnen zingen en mensen die slecht kunnen zingen. In dit laatste geval is het meezingen van het allergrootste belang.” Het publiek kan wat dat betreft meteen aan de bak. De show wordt afgetrapt door Daan en Rinus met een vol overgave gebrachte versie van ‘Everybody’ van de Backstreet Boys, die deels door de meegalmende massa overstemd wordt.

Tante Joke Ekko 19-02-2016 (65 of 81)

Wat vinden de heren van hun toeschouwers? “Heel veel dames”, luidt het antwoord. “Als we dat bij onze eigen optredens zo voor elkaar zouden hebben, dan tekenen we daar voor.” In hun band, Them Novelists, zingen ze niet: Rinus speelt gitaar en Daan staat achter de draaitafel. Wat moet in hun ogen een goed publiek doen? “Bewegen. Mensen die stilstaan, dat is het allerergste. En meezingen, dat is altijd prima.” Wat moet een publiek niet doen? “Niet komen opdagen. Een lege zaal, daar kun je nou echt niks mee.” Dat klinkt eigenlijk alsof het publiek niet veel anders hoeft te doen dan aanwezig zijn. Vinden de muzikanten niet dat de gasten ook een beetje verantwoordelijkheid dragen? Misschien zelfs de verplichting hebben om mee te doen? “Nee! Dat is altijd aan de artiesten. En mocht het niet lukken hebben wij nog wel een beproefde tactiek: rondgaan in het publiek met een wodka-supersoaker.”

Inmiddels gaat in de zaal van De Grote Tante Joke Karaoke Show iets anders rond: een voorzichtige polonaise op ‘Heb je even voor mij’. Dat mag wel wat overtuigender, mensen. Sandra en Laura staan het niet voor niks te zingen. Iets beter gaat het tijdens het optreden van Jaap en Lisa, die elkaar niet kennen maar onafhankelijk van elkaar intekenden voor een spetterende cover van ‘Sexy als ik dans’. Hun succes wordt bekroond wanneer Jaap het podium crowdsurfend verlaat.

Tante Joke Ekko 19-02-2016 (37 of 81)

Diewertje en Manon mogen hun best doen op ‘Ademnood’. Wat vonden ze van hun publiek? “Tijdens het optreden kon ik daar niet zo op letten,” zegt Diewertje, “ik zat zo ontzéttend in een flow, maar volgens mij was het applaus oorverdovend.” Een vriend van het zingende duo grijpt in: “Volgens mij was het publiek vooral onder de indruk van het uiterlijk van de dames.”

Tante Joke Ekko 19-02-2016 (13 of 81).jpg

Merels zang wist juist blijvend te imponeren. Met een vriendin zong ze Adele’s ‘Rolling in the deep’. “Ik was zó zenuwachtig! Het publiek was heel lief. Ik was als één van de eersten aan de beurt dus we hadden ook nog echt een beetje de aandacht.” Merel is professioneel met zingen bezig, als zangeres in een coverband en een musicalgroep. Hoe is zij als publiek? “Het is véél makkelijker om ontspannen mee te zingen als je al aan de beurt bent geweest of als je helemaal niet komt om te zingen. Nu ik het optreden achter de rug heb kan ik dansen.”

Om me heen worden de mensen luidruchtiger en het bier vliegt in het rond, want aan Ferdinand en Paul de eer om de massale sit in gade te slaan voordat ze ‘Narcotic’ mogen inzetten. Terwijl iedereen, op de tel precies, stampend weer overeind komt, zie ik een vriendin op me af komen: “Ons nummer is van de lijst gehaald!” Ik haal alvast een rochel op. We krijgen ze wel.

Suzanne oordeelt: het publiek verdient een dikke 8. Inzet kan niemand ontzegd worden, applaus en respect voor elkaar ook niet. Ondanks de aantrekkelijke bar naast de danszaal bleef het druk voor het podium. Minpuntje voor de sit in: publieksparticipatie is een feestje maar je moet af en toe weleens andere slingers ophangen. De band komt voor jullie, lief publiek, dus laat je van je creatiefste kant zien. Wanneer gevraagd wordt om een sit in, kun je ook gewoon eens wél die polonaise doorzetten.

Geschreven door namen-uitgeverij-10
Beeld door Milan van Zandwijk