‘Starman, waiting in the sky’

Afgelopen vrijdag, op dezelfde dag als ons 30-jarig jubileum, vierde David Bowie zijn 69-ste verjaardag en de release van zijn nieuwste album ‘Blackstar’. Twee dagen later bleek dat onverwacht zijn laatste. En dan opeens ontpopt Blackstar zich tot wat het echt is, zonder dat we het direct doorhadden: een afscheidsbrief aan de wereld

De wereld reageert vandaag massaal. Geschokt, verdrietig, maar vooral heel erg dankbaar. David Bowie was meer dan een grote popster. Hij was David Robert Jones, Major Tom, Arnold Corns, Ziggy Stardust, Aladdin Sane, Thin White Duke en Plastic Soul Man. Binnen een halve eeuw veroverde elk personage een stukje van de wereld. Bowie is een symbool en geeft aan iedereen persoonlijke betekenis. We vroegen een aantal Bowie-fans naar die van hen.

Nolli Morrison: ‘Toen ik als 12-jarig meisje met ouders, broer en zusje op wandelvakantie was in Schotland, regende het zo hard dat we moesten schuilen in een jagershutje. Mijn vader zette ‘Starman’ op en we zongen allemaal mee. Mooiste herinnering aan Bowie.’

Simone van Vugt: ‘Ik ben het afgelopen half uur vol in zijn nieuwe teksten gedoken, van ‘Lazarus’ en ‘Blackstar’. Bowie heeft altijd heel conceptuele albums gemaakt en het is bizar dat er nog niemand eerder heeft kunnen gissen dat hij ernstig ziek was. Die teksten staan bomvol met dubbel interpreteerbare hints. Komt twee keer zo hard binnen nu, erg mooi.’

Guusje Thelissen: ‘Ik ben opgegroeid met veel Bowie. Mijn vader was namelijk een superfan. Toen ik nog heel klein was, bracht hij het nummer ‘Little Wonder’ uit. Niet zijn beste nummer, heel 90’s oldschool jungle-achtig. Papa vertelde me later dat hij altijd aan mij dacht bij dat nummer en ik zijn Little Wonder was. Toen ik net mijn vader opbelde om te vragen of hij het al gehoord had dat Bowie overleden was, hoorde ik een brok in zijn keel. Het emotioneerde hem dat ik daar nu voor belde. Dat muziek generatie op generatie doorgegeven mag worden.’

Nicolai Adolfs: ‘Sociale media maken vandaag wel duidelijk wat voor een invloed David Bowie had. Laten we hopen dat dit verlies de popwereld aanzet tot meer creativiteit en lef. Dat zou het enige echte waardige eerbetoon zijn. Er mist al veel te lang een Scary Monsters in de albumlijsten, dat is niet sinds vandaag. Het kan, dat is bewezen.’

Dirk Everse: ‘David Bowie is voor de laatste keer veranderd. Dit keer terug naar zijn originele staat, sterrenstof. In de decennia dat David Bowie met zijn kunst de grenzen opzocht en verlegde, was hij een inspiratiebron voor miljoenen mensen. Een van de meest recente was voor de Canadese astronaut Chris Hadfield die ‘Space Oddity’ speelde en opnam aan boord van het internationale ruimte station ISS. Ik zal die versie vandaag een paar keer draaien terwijl de man, de legende, de reiziger weer wordt wat hij altijd was: sterrenstof.’

Anneloes van Haaften: ‘Mijn liefde voor David Bowie begon met de film Labyrinth. Mijn moeder had die film op VHS en ik heb die als kind ontzettend vaak gezien en het is nog steeds mijn lievelingsfilm. Pas later ging ik meer naar zijn muziek luisteren en werd ik uiteraard nog meer fan door alle voor zich sprekende redenen. De hele expo in het Groninger Museum is natuurlijk meer dan fantastisch, maar voor mij was een van de meest bijzondere dingen die ze hadden wel een van de kristallen uit de film. Ik vind dit echt zo bizar. Misschien is het omdat ik slecht heb geslapen, maar ik kan gewoon niet stoppen met huilen.’

Anna Schouten: ‘Mijn eerste herinnering aan David Bowie? Mijn vader die me eens geïrriteerd uitlegde dat zijn muziek veel te commercieel en populair klonk. Vond hij. Pijnlijk, vond ik. Geen wonder dat ik hem heb tegengesproken. Een aantal jaren geleden krabbelde mijn vader een beetje terug: Bowie had toch écht wel mooie nummers geschreven. Het is toch gewoon onmogelijk om zijn bijzondere en vernieuwende muziek niet te adoreren? Ik durf te wedden dat ook mijn pa rouwt, deze dag. Ik draai zijn nieuwe plaat Blackstar nog eens een keer extra vandaag – om de teksten opnieuw in me op te nemen, nu ze zo’n dubbele lading gekregen hebben. R.I.P. David Bowie, held.’

interview with rock star David Bowie at Trident Studios in St Martins Lane in London in May 1970

Jora Vullings: ‘Ik kwam in aanraking met de muziek van David Bowie door mijn moeder. Ik weet nog dat wanneer zij vroeger, toen ik nog jong was, The Rise and Fall of Ziggy Stardust opzette, ik altijd het hele album zoet was met dansen. Ik leerde mijn moeder ook altijd mijn dansjes en dan stonden we vervolgens samen zo’n drie kwartier in de woonkamer te dansen. Een andere mooie herinnering aan David Bowie heb ik bij de film Labyrinth. Die film zag ik voor het eerst, jaren geleden, tijdens het jaarlijkse neefjes en nichtjes weekend bij mijn oom en tante. Mijn oom was ontzettend enthousiast over deze film – niet gek, want hij is fantastisch! – en we keken deze film dan ook ieder jaar weer. Helaas is mijn oom 5 jaar geleden onverwacht overleden, dus Labyrinth en Goblin King Jarrett hebben een speciaal plekje in mijn hart. Funny fact: mijn oom had de film opgenomen van televisie en daarbij (blijkbaar) de eerste tien minuten gemist. Daar kwam ik pas achter toen ik de film voor het eerst op DVD zag.’

Jacob Hagelaars: ‘Zoals bij velen, begon Bowie bij de platenverzameling van mijn vader. Hunky Dory, Low en Station to Station waren de albums die ik van hem maar eens mee moest nemen naar mijn kamer, om ze wat beter en meer te luisteren. En dan vooral de nummers ‘Warszawa’, ‘Andy Warhol’ en ‘Station to Station’. Veel later ontdekte ik ‘Heroes’, voor mij hét nummer dat symbool staat voor de jeugd. De wereld die nog voor je open ligt, dromen die nog werkelijkheid kunnen worden en wanneer alles nog mogelijk is. Heel bijzonder dat juist dat nummer recentelijk nog gebruikt werd in de tunnel scene in Perks of Being a Wallflower. Bedankt papa, bedankt Bowie.’

Nurcan Aydin: ‘‘Oh no love! You’re not alone’, schreeuwde Bowie mij vol overtuiging in mijn oor, terwijl ik als 15-jarige puber stiekem een sigaret aan het roken was in de achtertuin van mijn ouderlijk huis. En ik geloofde hem. Zoveel verschillende momenten die ik kan koppelen aan Bowie’s muziek. Maar ik herinner me dit moment nog goed. ‘Rock ‘N’ Roll Suicide’ in de achtertuin van mijn ouders. Traantjes, want ik was aan het puberen en niemand zou mij ooit begrijpen. En toen die zin. Right in the feels. Een van mijn favo’s ever since.’

Christine Jones: ‘Ik voelde me veel veiliger in een wereld waar mensen als David Bowie rondlopen. We hebben mensen nodig die regels verbreken en experimenteren met persoonlijke mogelijkheden. Zodat mensen die misschien minder dapper maar net zo nieuwsgierig zijn, kunnen volgen als ze er klaar voor zijn. Ik voel de behoefte om extra dapper en extra nieuwsgierig te zijn, in de hoop dat we niet in een donkere tijd vol angst en conformiteit vervallen. May his spirit and his bravery keep us all believing in different. Klinkt misschien een beetje gek, maar mijn favoriet is ‘Warszawa’ van het album Low.’